Η παραλία μας

Με φανερη την αμηχανια στην συμπεριφορα του, της επιασε το χερι. Δεν ηξερε και αυτος απο που και πως επρεπε να αρχισει. Την ηξερε τοσο πολυ και συναμα τοσο λιγο.
''Σε ξερω τοσο καλα και σχεδον καθολου'' της ειπε. ''Δεν ξερω πως να σε πλησιασω'' Η απαντηση της ακουστηκε διφορουμενη στα αυτια του ''Θαπρεπε;''
Την περιμενε πολυ καιρο αυτην την στιγμη και τωρα που επιτελους την ζουσε δεν ηξερε τι και πως να φερθει. Ηταν φανερο οτι η αμηχανια δεν αφηνε να σπασει τον παγο και επιστρατευοντας ολα τα αποθεματα της τρυφεροτητας του την πλησιασε πολυ κοντα και την εδωσε ενα μεγαλο φιλι στο στομα.
Η παραλια εκεινη την εποχη και εκεινη την ωρα ηταν τελειως αδεια, ο μονος θορυβος που ακουγοταν εβγαινε απο το λικνισμα των θεορατων δεντρων. Επικρατουσε η νυχτα σιγα σιγα και τα πουλια κουρνιαζαν απο ωρα πολυ μεσα στις ζεστες τους φωλιες. Βρηκαν τα ταιρια τους και ηρεμουσαν πλαθωντας σχεδια , γλυκαινοντας τις ψυχουλες τους.
Μεσα λοιπον σε αυτην την ομορφη φυση δυο μισα προσπαθουσαν να γινουν ενα. Δυο ψυχες μαλακωναν, δυο καρδιες γλυκαιναν την μοναξια τους.
Το γλυκο τη; χαμογελο ζεστανε, οπως τιποτα μεχρι εκεινη την στιγμη, την καρδια του, η λιγο ναζιαρικη φωνη της τον ανεβαζε στα ουρανια το σφιξιμο στην ζεστη της αγκαλια, που ομοιο του ποτε πριν δεν ενοιωσε, του εκανε να διωξει καθε ενδοιασμο που θα μπορουσε να εχει.
Το τσιγαρο απο το στομα της στο δικο του στομα σκετο μελι. Οι αναστεναγμοι της πολυ βαθιοι.
Ο χρονος σταματησε εκει οχι ομως και το γυρισμα των δειχτων του ωρολογίου. ''Ηωρα περασε'' ψυθιρισε γλυκα μεσα στο αυτι του. ''Αυτο ηταν λοιπον'' σκεφτηκε δυνατα. ''κυλλαει ο χρονος τοσο γρηγορα σααν το νερο; Ξεχειλιζουν τα αισθηματα σαν τα ορμητικα νερα των ποταμων;''
Και τωρα τι; Ποτε ξανα θα την συναντησει; ποτε ξανα θα κανει τον χρονο να σταματησει για τους δυο; ποτε θα ξεχειλισουν οι καρδιες;



γράφτηκε από έναν φίλο Άγγελο

Αναμνήσεις... (1ο μέρος)

Ήταν καλοκαίρι, πριν από πολλά χρόνια... μεγάλη παρέα, παιδιά γύρω στα 16. Έφηβοι με την λαχτάρα της ζωής και του έρωτα στην ψυχή μας.
Εμφανίστηκες ένα βράδυ ξαφνικά, μας συστήθηκες... θα παραθέριζες πλέον μαζί μας... σήκωσα την λάμπα και σε κοίταξα. Δεν ήξερα τότε, δεν μπορούσα να φανταστώ όλα αυτά που θα γινόντουσαν... μακάρι να γνώριζα, θα είχα κάνει τόσα πράγματα διαφορετικά!
Από εκείνη την ημέρα όλα άλλαξαν. Όχι δεν σε είχα δει ερωτικά, το ήξερες... ότι τότε δεν γινόταν, υπήρχε κάτι άλλο, ένας έρωτας που θα κατέστρεφες στο διάβα σου.
Ήρθες δίπλα μου σαν φίλος καλός, με ατέλειωτες συζητήσεις κάτω από το φως των αστεριών. Δεν ζητούσες τίποτα μόνο μ' άκουγες ενώ ο άλλος ζητούσε τα πάντα. Δεν πίεζες, τα λόγια κυλούσαν μόνα τους από μέσα μου και εσύ μου το ανταπέδωσες με τα δικά σου λόγια... χείμαρρος της ζωής σου και των συναισθημάτων σου.
Μάθαμε τα πάντα ο ένας για τον άλλον... δεν χρειαζόταν να πω τίποτα στο τέλος, τα καταλάβαινες όλα με την πρώτη ματιά. Ένα όμως δεν μπορούσες να καταλάβεις... γιατί δεν τον άφηνα, γιατί δεν ερχόμουν δίπλα σου. Έμενα στο ψέμα ενώ εσύ ήσουν η αλήθεια, έμενα στον μονόπλευρο έρωτα ενώ εσύ ήσουν η αγάπη, έμενα στην τρικυμία ενώ εσύ ήσουν η γαλήνη... όχι δεν καταλάβαινα τότε, αλλά σύντομα όλα θα άλλαζαν. θα γινόντουσαν όνειρο με μας πρωταγωνιστές και μια κρυφή αγάπη που θα γέμιζε τον κόσμο μας και μια μοίρα αποφασισμένη να γκρεμίσει τα πάντα...
(...συνεχίζεται)

Η ιστορία είναι αληθινή.

Οι λέξεις δεν έρχονται, οι σκέψεις ταξιδεύουν..

Κάτι απ'τα παλιά θυμάμαι κι ελπίζω σύντομα να φέρω νέα..

Είμασταν βράδυ αγκαλιασμένοι
κι απο τον κόσμο ξεχασμένοι,
και με τον ήχο της κιθάρας
ξενυχτούσαμε....

Γράφαμε ονειρα, σ'ατέλειωτα τραγούδια
και τη ζωή μας αγαπούσαμε..

Μα σαν έφευγε το βράδυ κι ήταν μέρα
και τα όνειρα σκορπίζαν στον αέρα,

Σαν ο ήχος της κιθάρας σταματούσε
και η μελωδία της σιωπής ηχούσε...

Εσύ χανόσουν..

Του βουνού την κορυφή ν'αναζητήσεις
και μιάς άλλης την καρδιά να κατακτήσεις!!!